Druga tura wyborów prezydenckich w Polsce przebiega według dziwacznego scenariusza, który w skrócie można streścić jako walkę pomiędzy neoliberalnym kandydatem PO, B. Komorowskim, a „socjalnym” i „trochę lewicowym” kandydatem PiS, J. Kaczyńskim. Świadoma swoich interesów oraz przekonań lewica nie powinna mieć problemu we właściwej ocenie obu kandydatów partii establishmentu (mówiąc „lewica” nie mam oczywiście na myśli liberalnych naciągaczy z SLD, SdPl i im pokrewnych tworów, którzy sami w niemałym stopniu doprowadzili do wyhodowania „socjalnego Jarka”).

Jednakże od dłuższego czasu pojawiła się tendencja, by prawicowy i konserwatywny PiS, jak i jego przywódcę Jarosława Kaczyńskiego, przedstawiać jako formację polityczną realizującą interesy biednych oraz pracowników. Pokusa ku temu jest tym silniejsza, im bardziej polski system wyborczy przypomina duopol w stylu amerykańskim. Mniejsze partie jeszcze gdzieś tam na boku funkcjonują, ale i tak „każdy wie”, że liczy się dwóch najsilniejszych graczy, z kolei kandydatami „marginalnymi, a przez to niepoważnymi” (logika do bólu antydemokratyczna) nie warto się było w ogóle zajmować.

Coraz częściej słyszymy opinie, że lewicowcy powinni schować do kieszeni własne obiekcje wobec PiS i popierać Kaczyńskiego w jego walce z „większym złem” Komorowskim. Pojawiają się niestety również głosy wręcz odwrotne, sugerujące jakoby lewicowcy winny głosować na przedstawiciela opcji „demokratycznej” i „obywatelskiej”, walczącej z „anachronicznym” PiSem, reprezentowanej przez Komorowskiego. Zakładamy jednakże, iż nasi czytelnicy doskonale zdają sobie sprawę, jak wielkim zagrożeniem dla pracującej części społeczeństwa jest monopol władzy politycznej w rękach neoliberałów oraz w pełni odrzucają taką możliwość. Dlatego też w tekście tym chciałbym zając się rzekomym „mniejszym złem dla lewicy”, Jarosławem Kaczyńskim. Należy wyraźnie podkreślić, że nie mamy tutaj „mniejszego” i „większego” zła, a jedynie zła równorzędne, tyle tylko że innego rodzaju, dla lewicy jednakowo szkodliwe, zaś cała sytuacja jest w zasadzie patowa.

„Uśpić Waldka, nie Halembę!” – górnicy walczą o swoje miejsca pracy

Niemal dwa tysiące górników ze wszystkich związków zawodowych zgromadziło się w środę 23 czerwca pod siedzibą Kompanii Węglowej w Katowicach, by protestować przeciwko zamknięciu kopalni „Halemba-Wirek” w Rudzie Śląskiej. Wypowiedź wicepremiera Pawlaka o możliwym „uśpieniu” kopalni tylko dolała oliwy do ognia. Najwięcej było członków „Sierpnia 80”, „Solidarności” i Związku Zawodowego Górników, nie brakowało jednak także przedstawicieli ZZ Pracowników Dołowych, „Kadry” czy ZZ Ratowników Górniczych. Górników z „Halemby-Wirka” wspomagali nie tylko koledzy z innych kopalń Kompanii Węglowej, ale także Katowickiego Holdingu Węglowego, a nawet Jastrzębskiej Spółki Węglowej. Górnicy obawiają się, że zamknięcie „Halemby” to początek likwidacji górnictwa nie tylko w Rudzie Śląskiej, ale też niemal na całym Śląsku, i że rząd zamierza część kopalni sprywatyzować, a resztę zamknąć. Patrząc na to, jak rząd Tuska i Pawlaka obcina nakłady na górnictwo i jak traktują pozostałe państwowe spółki – należy przypuszczać, że obawy górników są słuszne i, że tylko zdecydowane protesty mogą zapobiec zniszczeniu górnictwa.

Wybory prezydenckie w Polsce odbywają się wraz z nową serią ataków na klasę robotniczą w tle. Tymczasem, najbrutalniejsze ataki są dopiero przed nami. Mimo tego, że gospodarka Polski odnotowała w zeszłym roku najszybszy wzrost w Europie, główną cechą tego okresu było ostre spowolnienie ekonomiczne, niszczące setki tysięcy miejsc pracy. W tym krótkim czasie bezrobocie skoczyło z 8% do 12%. Wielu pracowników zmuszono do akceptowania cięć lub zamrożenia płac, a inni zostali wypchnięci ze stałego zatrudnienia i zmuszeni pracować na tzw. „umowach śmieciowych”. Ostre zahamowanie ekonomiczne również dotkliwie wpłynęło na rządowy projekt budżetu, ponieważ dochód państwa z podatków gwałtownie spadł. W desperacji, aby utrzymać deficyt budżetowy pod kontrolą, rząd rozpoczął program masowej prywatyzacji, dążąc do sprzedania niemal wszystkich pozostałych firm państwowych.

Ruch Walki Socjalistycznej (sekcja Komitetu na rzecz Międzynarodówki Robotniczej w Izraelu) w Izraelu zamieszcza poniżej swoje oświadczenie, dotyczące zabójstwa osób stawiających opór podczas wczorajszego przejęcia przez IDF międzynarodowego konwoju z pomocą dla Strefy Gazy. Wzywamy wszystkich do uczestnictwa w odbywających się na całym świecie demonstracjach przeciwko barbarzyńskiemu postępowaniu izraelskiej armii.

Blisko dwadzieścia osób zostało zabitych, a wiele innych rannych, w nocy z niedzieli na poniedziałek podczas brutalnego ataku, jaki z rozkazu prawicowego rządu Izraela przypuszczono na protestujących znajdujących się na flotylli statków wiozących pomoc humanitarną dla oblężonej Strefy Gazy. Tak jak w przypadku poprzednich protestów, demonstranci w żaden sposób nie zagrażali bezpieczeństwu mieszkańców Izraela. Tym razem jednak wysłano przeciwko nim śmigłowce, łodzie opancerzone i oddział komandosów. Poza oficjalnym terytorium Izraela czekało na nich również dwustu urzędników, aby wywieźć ich z dala od strefy Gazy.

Trwający od 4 maja strajk pracowników PKS w Gostyninie przykuł uwagę nie tylko ich kolegów z innych PKS-ów czy robotników z okolicznych zakładów, jak Elgo, ale też ludzi pracy i związkowców z całego kraju. Dawno nie widzieliśmy tak długotrwałego protestu, którego uczestnicy tak jasno opowiadali się przeciwko prywatyzacji. "My, którzy przez kilkadziesiąt lat nie sprzeniewierzyliśmy i nie przejedliśmy majątku, który kiedyś został nam przez Państwo Polskie powierzony, nie zasługujemy na takie traktowanie. Mamy swoją godność i prosimy nie traktować nas jak tani towar wystawiony na sprzedaż na targu niewolników” – pisali strajkujący w dramatycznym liście. Czy porozumienie, podpisane w piątek 21 maja, rzeczywiście uratuje ich przed tym losem?

"Nie będziemy płacić za wasz kryzys!" - Członkowie grupy GUE/NGL  (Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Zielonej Lewicy) w Parlamencie Europejskim opowiadają się za  Europejskimi Dniami Protestu i Solidarności przeciwko kryzysowi kapitalistycznemu.

Joe Higgins, europoseł Partii Socjalistycznej z Irlandii i członek Komitetu na rzecz Międzynarodówki Robotniczej (CWI) zorganizował spotkanie z kolegami europosłami, by walczyć z nacjonalistycznymi oszczerstwami międzynarodowych mediów i przywódców europejskich, kierowanymi przeciw greckim pracownikom i młodzieży, a także by przeciwdziałać złudzeniu, że ogromny pakiet ratunkowy, wynoszący 750 miliardów euro, uzgodniony przez Komisję Europejską, państwa członkowskie strefy euro i MFW, jest początkiem stałego ożywienia.

"Uważamy, że udane skoordynowane protesty w tygodniu od 21 do 26 czerwca miałyby zasadniczy efekt i wysłałyby wyraźny sygnał europejskim instytucjom.” 

Przewrót majowy i zbrodnie reżimu sanacyjnego

Niedawno miała miejsce rocznica śmierci Józefa Piłsudskiego. Z tej okazji zorganizowano ku jego czci wystawę pod tytułem "Dał Polsce granice, wolność, moc i szacunek", wspieraną przez rząd, a nawet niektóre związki zawodowe. W związku z tym warto przypomnieć krwawe represje, jakie reżim Piłsudskiego stosował wobec robotników, chłopów i mniejszości narodowych, przemilczane przez oficjalną propagandę III RP.

Relacja z protestu pracowników Energi w Gdańsku

Kilka tysięcy pracowników Energi zgromadziło się w piątek, 14 maja, pod siedzibą firmy w Gdańsku, zwaną „Szklaną Pułapką”. Przyjechali z Płocka, Elbląga, Włocławka, Słupska, Torunia, Bydgoszczy, Ostrołęki i innych miast, by protestować przeciwko restrukturyzacji, zwolnieniom i łamaniu praw pracowniczych. Domagali się także 10-procentowych podwyżek, których byli pozbawieni przez ostatnie 3 lata.  W proteście, zorganizowanym przez „Solidarność” i Zrzeszenie Związków Zawodowych Energetyków, brali udział również członkowie innych związków z Energi, a także delegacje pracowników pozostałych spółek energetycznych. Demonstrujący wykazali się wielkim zapałem i gotowością do walki, nie wyłączając strajku. Czy wystarczy to, by wywalczyć podwyżki i zapobiec zwolnieniom – tym bardziej, że właśnie rozpoczęła się prywatyzacja firmy?